Cum ad vitam mortemque pervenerit, homines semper eos in duo extrema contraria dividere consueverunt: vita est nova et tepida lux matutina, flores in ramis florentes, et spes in palmis constricta; frigidus et tacita mors nox acrior ab arvis Fronde cadunt, finemque necessest fugimus. Hic timor insitus nos saepe obsessos efficit ad vitae longitudinem extendendo, at vitae profunditatem explorando neglegimus, semperque nolumus occurrere eo quod mors necessaria est pars vitae. Hostes nunquam separantur, sed socii ab invicem in naturae curriculo coexistunt et dependentes.
Pretiositas vitae non in aeternitate est, sed in eius finitione et vitali.Vita una- iter est. Incipientes a clamore nativitatis, calorem et frigus mundi attingimus curiositate et ardore, calorem familiarem affectionis, amicitiae sinceritatem et amoris pulchritudinem, risum et lacrimas, lenitatem et frustrationes experimur, in omni experientia crescimus, in omni sensu ditati sumus. Horrida viriditas terram perrumpere conabitur, flos exiguus ad solem fortiter florebit, et volatilis alis patulis persistit in alis. Omnes in mundo vitas suas maxime nituntur ut suam lucem in stricto tempore luceant, quae principalior significatio vitae - non modo existere, sed fovere, attente percipere ac singularem nostrae notae relinquere. Non est nobis cum vita finienda luctari, solum omni praesentis temporis momento fovere, serio amare, serio vivere, vitam finitam calore et pretio replere.
Mors non est terribilis. Non interitus vitae, sed cursus ac destinatio naturae.Nativitas, senescentis, aegritudo et mors pulcherrima sunt in mundo leges, nemo exceptio divitiarum aut status neglegens esse potest. Semper putamus mortem esse iacturam, discessum ac finem omnium rerum, sed ex alio prospectu, mortem iustam esse vitae transformationem formarum: folia lapsa vertuntur in lutum vernum ut novas arbores alat, aqua currens in flumina et maria ad vastitatem redeat, et vita amissa nunquam vere evanescat. Illos amavimus, calores reliquimus, et benignitas quae transivimus semper in mundo mansuri, lux fiunt in memoria posteriorum saeculorum, et in cyclum naturae integramus. Mors nos fovere docet, efficit ut intelligamus fragilitatem et pretiositatem vitae, facit obsessiones et lites dimittemus, novimus vitam colere, alios tractare, nosmetipsos benigne tractare. Non obscurum finem, sed commonitorium est nos sic vivere ut volumus tempore quo vivimus.
Cyclus vitae et mortis est lex aeterna universi, tum mitissima vitae veritas. Non timemus adventum mortis, nec tempus consumimus vitae. Vita nobis dat ius sentiendi mundum, mors nobis tranquilla det ad praeterita componenda. Inter se complent, omnem vitam significantem ac vale significantem. Nos omnes cum timore vitam agimus, vitam alacriter amplectimur, mente placida et tranquilla facie et fine, intelligamus nos splendide vivere ad plenissimam viventes, et placide decedentis naturae dispositionem suscipere, et in cyclo vitae et mortis sincerissimam et calidam vivere.
